 Njeriu e ka të programuar mbijetesën brenda tij. Që në lindje ai është i dhuntuar me një sërë instinktesh, të cilat janë zhvilluar përgjatë miliona vjetësh, dhe të cilat u vinin në ndihmë stërgjyshërve të njeriut, për të mbijetuar në një mjedis të rrezikshëm. Por në botën moderne njeriut nuk i duhet më të frikësohet se mos po sulmohet nga fiset armike apo se mos përfundojë si vakt ngrënie egërsirash. Prapëseprapë instinktet tona janë akoma aty - edhe pse këtë gjë nuk e vëmë re.
Pjesës më të madhe të instinkteve tona u ka dalur moda. Ato burojnë prej një kohe ku stërgjyshërve tanë u duhej të luftonin tërë kohës për mbijetesë. Por ndonjëherë këto instinkte dalin sërish në plan të parë, kur gjindemi në rrethana të rrezikshme për jetën.
Trupi dhe shqisat tona e vënë re rrezikun kohë më përpara se ne të bëhemi të vetëdijshëm mbi të.
Foshnjet zotërojnë që kur lindin një sistem të natyrshëm paralajmërues. Atyre nuk u pëlqen ushqimi i hidhët. Sepse edhe lëndët helmuese kanë shpesh shije të hidhët, dhe reagimi i tyre nuk është gjë tjetër veç se një mekanizëm instinktiv mbrojtës, i cili është zhvilluar përgjatë miliona vjetësh evolucioni duke i siguruar mbijetesën edhe më të voglit.
Edhe ndjenja e neverisë, që është një nga emocionet bazë të njeriut, është një mekanizëm i stërholluar mbrojtës i trupit me të cilin lindim.
Krejt pa e ditur, njerëz nga të gjitha kulturat e ndryshme të botës kanë të pështirë ndaj të njëta gjërave.
Krimbat, larvat, shushunjat, merimangat, parazitët apo sëmundjembartësit njihen instinktivisht kudo si kanosës të shëndetit. Gjithashtu të pështirë na japin kufomat dhe mishi i kalbur apo plagët e qelbëzuara. Gjellët e prishura na bëjnë për të vjellë ndërsa erërava të këqija përpiqemi t’u shmangemi. E gjitha kjo nuk ndodh pa shkak: Shumë gjëra që na sjellin të pështirë janë në të vërtetë helmuese apo mbartëse sëmundjesh.
Në të vërtetë të gjithë gjitarët ndjejnë të pështirë - p.sh. nga një vezë e prishur.
Ndjenja e neverisë mund të zotërohet. Kështu në disa kultura, insektet, gjarpërijtë apo qentë bëjnë pjesë tek gjellët më të parapëlqyera.
Rreth moshës 2 vjeçare fëmijët mësojnë prej prindërve të tyre se çfarë të hanë e çfarë jo. Kjo është edhe mosha kur lind frika ndaj qenve apo merimangave.
Ajo që është mahnitëse, trupi i njeriut i ndjen vetë shkaktarët e sëmundjeve. Duket qartë që njeriu është i aftë deri ta nuhasë rrezikun.
Përgatiti : Alvin Ekmekçiu
Burimet: gjermanet Vox, Geo
Vë re! Respekto punën tonë ! Mos përdor shkrimet e kësaj reviste pa lejen tonë dhe pa vënë në dukje se puna e kujt është !
| 
